Mi Kubbesi

Mi Kubbesi

Nekropsi

1995

Aah, Mi Kubbesi. Türkiye'nin muhtemelen üç progressive rock grubundan biri olan Nekropsi'nin bizi bıraktığını sandığımız albümü, uzun süredir aradığım ve çok güzel koşullarda beni bulan albüm, hakkında ne söylenebilir ki? Türkiye'den bir ezginin üstünleştirilip virtüöz seviyesiyle ileriye atılması o kadar özgürleştirici ve rahatlatıcı ki, muazzam bir güç hissediyorsunuz albümün arkasında ister istemez. Sonra suratta bir gülümsemeyle "kendi kültüründen prog çıkarsa böyle oluyormuş demek" diyorsunuz, "canterbury scene biraz daha mantıklı geliyor artık."

B**

Absolute Garbage

Absolute Garbage

Garbage

Tür: Alternatif

Uzunluk: 72:45

Yap: Toplama Albüm

2007

Garbage'la geç tanışanların giriş bileti gibi duran bir albüm Absolute Garbage, aynı tüm diğer best of albümleri gibi. O yüzden Absolute Garbage'ı tanımlamak biraz Garbage'ın tarihini tanımlamaktan geçiyor. Garbage'ın pek fazla değişmeyen, fakat yine de standart bir popüler gruptan çok daha fazla farklılık gösteren tarihi etkileyici, fakat Garbage hakkındaki en etkileyici şey kesinlikle Shirley Manson'ın müzikle uyumu. Müthiş bir sesi olmasının yanında, tamamen arka plandaki müzikle beraber hareket eden bir sesi var Manson'ın ve bu Garbage'ın müthiş bir sese sahip olmasına sağlıyor. Absolute Garbage'de işte bunların özeti, o yüzden notunu hakediyor.

B**

It's Not Me, It's You

It's Not Me, It's You

Lily Allen

Tür: Elektronik / Pop

Uzunluk: 43:12

Yap: Greg Kurstin

2009

Bayanlar baylar, sakin olun, Lily Allen'ın yeni albümü bu sefer playlistimde Tom Waits'in ardından gelmiyor. It's Not Me, It's You'nun yeri bu sefer Nine Inch Nails'in The Fragile'ının altında ufak bir bölge, ve orada gayet sakince dinlettiriyor bana kendini. Allen'ın ilk albümü uzun süre nefes alması için uygun bir türe sahip değildi, It's Not Me bu konuda kendini biraz daha geliştirmiş, Everyone's At It ve The Fear kesinlikle daha uzun süre akılda kalacak şarkılar, fakat albümün geri kalanı, her ne kadar Alright, Still'den daha olgun ve oturaklı bir sese sahip olsa da, ömür uzunluğu bakımından Alright'tan kesinlikle fazla gelişmiş değiller. Fakat The Fear, özellikle The Fear, o kadar muhteşem bir şarkı ki, durup onu dinlemek için bile albümü almak anlayışla karşılanabilir. Ama albümü alan farazi bir dinleyicinin aldığı albümün geri kalanının neden The Fear kadar nezih olmadığını merak etmesi? O biraz hayal kırıklığı yaratıcı işte.

C**

Part Two: The Endless Not

Part Two: The Endless Not

Throbbing Gristle

Tür: Endüstriyel

Uzunluk: 67:25

Yap: Throbbing Gristle

2007

Throbbing Gristle'ın, geçen yaz inanılmaz derecede aşık olduğum Indukti gibi efor gerektiren bir müzikal yapısı var. Başka bir şeylerle uğraşırken arka planda onun akmasını beklemek çok büyük bir hakaret Throbbing Gristle'ın müziğine, zira başka insanların hayatına soundtrack olmak yerine kendi başına ayakta duran bir derinliği, giriftliği var. Bu sadece müziğin kalitesi yeterli olduğu zaman anlaşılabilir bir şey ve Part Two için, müziğin kalitesi yeterliden çok daha fazla. Endüstriyel müziğin en keskin ve mat örneği Part Two, duyguları veya sitemli yakarışları yok, basitçe bir ses, bir melodi üreten mekanik dokunuşları var. Ve o mekanik dokunuşların bütünlüğünün altında da müthiş bir ruh var, az bulunan ve bulunduğunda hiç bırakılmaması gereken bir ruh.

B**

Scissor Sisters

Scissor Sisters

Scissor Sisters

Tür: Elektronik / Pop

Uzunluk: 50:47

Yap: Scissor Sisters

2004

Scissor Sisters, acayip bir şekilde, her zaman beynimin bir köşesindeki varlığından emin olduğum, fakat bir türlü o köşeden çıkartıp daha derinlikli inceleyemediğim bir gruptu. Sakin geçen bir günün ardından haşince gelen o "müzik bulmalıyım" hissinin kapsamında bunu yapmayı başarabildim en sonunda. Scissor Sisters, gerçekten de kaliteli bir elektronik yapıyor, popüler kökenlerden uzaklaştıklarını söylemek çok büyük bir yalan olur, fakat aynı zamanda bu kökenlerin zarar verdiğini söylemek de mümkün değil. Scissor Sisters çok rahatlıkla "dinlenebilesi" sayılabilecek bir albüm yani.

We Love You

We Love You

Semi Precious Weapons

Tür: Garaj / Glam Rock

Uzunluk: 35:21

Yap: Mario J. McNulty

2008

Glam Rock'a Velvet Goldmine'dan beri bir sempatim vardı, fakat Glam'in içindeki o saf 1970'ler havasını bir türlü aşamıyordum içsel değerlerini takdir edebilme yolculuğum için. Semi Precious Weapons, bu yolculuğun alakasız bir köşede soluklandığı bir sırada karşıma çıktı, tek LP'leri We Love You'yu bir köşeden indirip, başımın ağrıdığını ve muhtemelen Meddle'dan başka bir şey dinlememem gerektiğini bile bile yine de indirdim, dinledim de. We Love You -eğer genel bir topluluk da benim gibi Glam'i arada yirmi yıl boşluk bırakarak seviyorsa- aranan o albüm işte. Queens of the Stone Age gibi modern zamanların en sağlam müziğini yapan gruplardan birinin sesini alıp üzerine Glam ruhu niyetine sim tozu dökmek hiç kolay bir iş değil fakat buna rağmen Semi Precious Weapons bunu çok kolaymış gibi gösteriyor. Uzun vadede sizi bırakmayacak bir albüm olmayabilir, fakat kalitesi? Bunu sorgulamak gerçekten güç.

B***

Death by Sexy

Death by Sexy

Eagles of Death Metal

Tür: Alternatif / Garaj Rock

Uzunluk: 38:48

Yap: Joshua Homme

2006

Wikipedia'da Eagles of Death Metal'in isminin nereden geldiği konusunda ufak bir bilgi var, wiki'nin söylediğine göre Jesse Hughes, Josh Homme'a Death Metal sevdirmeye çalışırken Josh Homme'un aklına gelen bir konseptmiş bu Eagles eğer Death Metal ile birleşseydi ne olurdu sorusuna verilebilecek varsayımsal cevap. Fakat Death by Sexy'yi dinlediğinizde, özellikle Death by Sexy'yi dinlediğinizde bir şey çok açık, bu Eagles ile Death Metal'in birleşiminden çok, Eagles ile Queens of the Stone Age'in birleşimi. Ritmlerde bunu görmek fazlasıyla mümkün ve her şeyden önemlisi, bu müzikal açıdan çok yüksek dinlenebilirlik oranına sahip bir sonuç çıkarmış ortaya. Eagles of Death Metal bir döneme damgasını vuracak bir klasik değil tabii ki, fakat bu yine de iyi bir albüm olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

B**

Absolution

Absolution

Muse

Tür: Alternatif

Uzunluk: 52:19

Yap: Muse

2003

Muse'un büyük bir ünü var ve hemen bununla derdimi anlatayım, ben sebebini anlayamıyorum. Muse senelerdir aynı şarkıyı yapıyor. Aynı türü veya aynı temada ilerleyen albümleri değil, aynı şarkıyı yapıyor. Senelerdir Bellamy aynı şekilde bağırıyor, gitarlar aynı, davullar, sözler hepsi aynı. Arada buna istisna bir iki şarkı çıkıyor albümde, onlar da zaten Muse'un dinlenesi tek şarkıları oluyor benim gözümde. Absolution da bu kurala istisna değil, Hysteria dışında neredeyse tüm albüm Muse standartlarında, fakat Hysteria'dan sonraki şarkıların öncekilere kıyasla daha dinlenebilir oldukları da açık. Yine de dinlenebilirlik kaliteye işaret değil, bu yüzden Muse'un Absolution'ı pek kaliteli bir albüm değil.

D***

Meddle

Meddle

Pink Floyd

Tür: Progresif Rock

Uzunluk: 46:46

Yap: Pink Floyd

1971

Dark Side of the Moon, The Wall ve Wish You Were Here'dı benim Pink Floyd favorilerim, diğer albümleri de dinlemiştim ve bir fikir edinmiştim, hiçbiri de gözümde olumsuz bir etki bırakmamıştı. Meddle'ı atlamışım. Nasıl oldu bilmiyorum, Meddle'ı atlamışım ve bu konudan şu an hiçbir şeyden olmadığı kadar pişmanım. Meddle kompleks bir albüm çünkü, başında girdiği hissi sonunda elleriyle bozan, yıkan ve yerine yepyeni hisler çıkartan bir albüm. Pink Floyd'un saykedelik deliklerden progresif sorumluluklara çıktığı, daha doğrusu çıkmaya başladığı bir albüm. Ve tek bir yanlış adım atmıyor Pink Floyd bu albümde. Doğru ve bütün bir albüm Meddle ve Pink Floyd'la ilişkiniz ne seviyede olursa olsun, favorilerinizin arasına girmeyi hak ediyor.

A**

Alright, Still

Alright, Still

Lily Allen

Tür: Pop/Electronica

Uzunluk: 37:12

Yap: Çok fazlalar

2007

Tom Waits'ten hemen sonra listemde yeri olan bir albümün bu kadar tezat olması iyi bir şey mi yoksa kepazeliğin dik alası mı henüz karar veremedim, vermem gerektiğinde bir karar vereceğim elbet, neyse ki o zaman gelene kadar vakit geçirebileceğim çok güzel bir albüm var elimde. It's Not Me It's Not You'nun çıkışında haftalar kalmışken ve o albümün The Fear'ı tatlı tınısı ve hoş temasıyla kulaklarımızı okşamışken senelerdir "bir ara dinleyeyim ya" kategorimde bulunan Alright, Still'i dinleme kararı aldım, iyi ki de almışım. MTV Pop'undan uzak, Brit hisleri ve Brit tavrıyla Pop yapan bir albüm bu, her şarkının pop altyapısının altından başka bir türe ait ufak parçalar koparabiliyorsunuz, başka kokular ve bambaşka yazınlar sizi yakalayabiliyor rahatlıkla. Ve bu ilk bakışta basitlikle kolaylıkla yargılanabilecek olan Allen'ı derinleştiriyor, dinlenesi yapıyor. Ben de dinlenesi diyorum o halde, çok, çok dinlenesi. Bu arada yazıya sıkıştırabilir miyim diye yazı boyunca debelendim ama olmadı, burada bir yerde Lily Allen'ın bence dünyanın en güzel kadınlarından biri olduğunu söylemem lazım. Oh söyledim, yarım saattir bakıyorum konuyu nereden bağlayabilirim diye ya... hah ulan.

B**

Small Change

Small Change

Tom Waits

Tür: Caz

Uzunluk: 49:28

Yap: Bones Howe (The 5th Dimension - The Magic Garden)

1976

Tom Traubert's Blues ile açılıyor Small Change, Waits hırıltılı sesiyle Avustralya'nın en ünlü terimiyle döşediği şarkısını söylerken büyük bir şeylerin geldiğini hissediyorsunuz. Sonra şarkıların kalbi değişiyor, eğlenceli, ilginç, estetik, aşık, ayyaş ve sorunlu oluyor şarkılar. Ama hiçbir zaman vasat olmuyorlar, hiçbir zaman sıkıcı değiller. Tom Waits'in en kötü dönemlerinden bir kupleyi dinlerken şarkının ritmine, estetiğine gülümserken buldum ben kendimi hep. Yavaş yavaş üzerimde etkisini bırakan şarkıları dinlerken bunları Halisünojen'e nasıl yazarım diye de hep düşündüm. Fakat tek bir kelimeden fazlası gerekmiyordu aslında Small Change için, "müthiş"'ten başka tek bir kelime bile gerekmiyordu. O zaman hatamı düzeltmeliyim hemen, Small Change, Tom Waits'in Small Change albümü; "müthiş."

B***

Carry On

Carry On

Chris Cornell

Tür: Alternatif Rock

Uzunluk: 55:20

Yap: Steve Lillywhite (U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb)

2007

Sadece "aa Chris Cornell Billie Jean coverlamış" diye kendi kendime bir merak oluşturmuştum. Hakettiğim bu değildi. Evet Chris Cornell hakikaten de Billie Jean coverlamış, güzel bile yapmış, fakat albümün geri kalanını insan insana yapmaz. Yani buraya yazıyorum, Audioslave ve Soundgarden gibi iki müthiş gruptan çıkan adam insanlığı böyle bir vasatlığa maruz bırakmamalıydı. Klişe sözler, klişe iniş-çıkışlar, ne gaza getiren, ne hüzünlendiren ne de düşündüren, gereksiz şarkılar oluşturmuşlar. Bu kadar vasatlık Cornell'in tecrübesine sahip bir adamın şarkılarından kulaklarımıza yayılamaz diye bir iddiası olanlar meraklarını dindirmek için bu albüme dokunabilirler, fakat şu haliyle ömrümde duyma zahmetine katlandığım en zavallı albümlerden biri Carry On. (Billie Jean cover'ı hakikaten fena değil bu arada)

F**