Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

EA Games

2004

Baylar ve bayanlar, bilgisayar versiyonuna hasta olduğum fakat konsol versiyonunu sevemediğim oyunlar listesinden bizi selamlayan Prisoner of Azkaban'ın yazısına hoş geldiniz. Kendisi bilgisayarda en sevdiğim ve en şefkatli biçimde hatırladığım oyunlardan biriyken, aynı Chamber of Secrets'ın PS2 versiyonu gibi, GameCube'da sağolsun beni sıkıcılığı, dizayn sorunları ve en önemlisi, azalmak ne kelime, yok olan hissiyle çarpmayı başardı. En azından iyi bir yönü vardı, o sıralar oynadığım Apartment Pets kadar kötü değildi. Evet. Tek iyi yanı bu gerçekten.

F**

The Sims 2: Apartment Pets

The Sims 2: Apartment Pets

EA Games

2008

Kepazelik? Evet. Tam olarak aradığım ve söylemek istediğim kelime bu Apartment Pets hakkında. Her yere götürebileceğimiz bir Sims düşlerken elimize patlayan bu müthiş sıkıcı, müthiş sıradan ve sarsıcı derecede olağan bu oyun için söylenebilecek tek kelime bu, kepazelik. Ne detaylı bir yaratım safhası, ne simüle edilebilinecek bir yaşam.. sadece düpedüz dangalaklık bu.

F

Rock Band

Rock Band

Yap: Harmonix (Guitar Hero, Amplitude)

Yay: MTV Games

Tasarım: G. LoPiccolo / R. Kay / D. Teasdale / C. Canfield

Yaz: -

Müz: Lisanslı

Ritm Oyunu

ABD

2007

Aslında bu yazıyı yazabilmek için gerekli donanıma sahip bir insan mıyım bilmiyorum, zira Rock Band'i tam setiyle oynayamadığım gibi, Guitar Hero ile Rock Band arasındaki ince farkları ayırt edecek kadar da türle alakalı değilim. O yüzden ben de basitçe girebildiğim tek yer olan şarkılardan gireyim, açıkçası şarkı listesini Guitar Hero III'ten de, World Tour'dan da zayıf buldum. Yetersiz olduğunu söylemek (haşa) mümkün değil, fakat ilerlemek için çok ciddi bir sebep ortaya koymadığı da maalesef aşikar. Fakat yine de, aynı herhangi bir GH oyunu gibi, kendini oynatan, fakat benim kafamın yatmadığı bir mantığı var ve sırf mantığına kafam yatmıyor diye oyuna kötü diyecek değilim.

B

Pokémon Pearl

Pokémon Pearl

Yap: Game Freak (Pokémon Ruby, Pokémon Yellow)

Yay: Nintendo

Tasarım: Satoshi Tajiri / Junichi Masuda

Yaz: Satoshi Tajiri

Müz: Go Ichinose

J-RYO

Japonya

2007

Evet Pokémon Pearl klasik bir Pokémon oyunu mantığında ilerliyor, yani yine, yeni Pokémonlarla karşılaşıp onlardan kocaman bir koleksiyon oluşturmamız bekleniyor. Yani tamamen yepyeni bir tecrübe önerdiğini iddia etmiyor oyun. Fakat artık seriden beklenen bir şey olan her yeni oyunu ufak tefek tonlarca değişiklikle doldurma geleneği Pearl'de o kadar güçlü ki, Pearl, halefi Ruby'den fersahlarca ötede bir oyunmuş gibi geliyor. Contestler Ruby'de sormak zorunda hissettiğiniz "amaç ne?" sorusunu Pearl'de aklınıza bile getirmeyecek kadar geliştirilmiş ve bu, Ruby'de seriye sokulan ve Pearl'de mükemmelleştirilen bir düzine şeyden sadece biri. Berry'ler ve amaçları düzene sokulmuş, berry'lerden poffin yapmak nispeten zevkli bir mini oyun haline getirilmiş, gece-gündüz sisteminin geri gelmesiyle saldırırken çevreyi ve havayı kullanma durumu iyice derinleştirilmiş... üstelik bir de Pearl'in kendi yenilikleri var. Touch Screen'de duran Poketch ve ona yüklenebilen eklentiler tek kelimeyle harika, artan Poketop çeşitleri en alakasız adamın bile o yeni çeşit poketoplardan birine "lan tam buna ihtiyacım vardı senelerdir" şeklinde bir misyon yüklemesini sağlayacak kadar doyurucu ve benim en sevdiğim ufak, ufacık yenilik olan Pokémon fikirleri. Dr. Footsteps'in üzerinden size fikirlerini söyleyen Pokémonların söyledikleri bana tam bu oyunun ihtiyacı olan şeymiş gibi geldi, hatta bence direk olarak tam bu oyunun ihtiyacı olan şeydi. Monferno'm "Vahşi pokemonlar sahiplenilmiş pokemonları satılmış olarak görür, ama onlar hiç Liquid ile seyahat etmediler, bilmiyorlar" diyince hele, aklımda bu fikir daha bir oturdu. Her ne kadar pokemon dizaynlarının bazılarıyla problemim olsa da (bal peteği pokemon ne lan) genel olarak gerçekten beni hayal kırıklığına uğratmayan bir oyun oldu pearl, ki ruby'ye olan aşkımın seviyesinin ne kadar yüksek olduğunu düşünürsek bu hakikaten bir başarı.

A

New Super Mario Bros.

New Super Mario Bros.

Yap: Nintendo EAD (Twilight Princess, Wii Sports)

Yay: Nintendo

Tasarım: T. Tezuka / S. Asuke / M. Imaizumi / T. Matoba

Yaz: -

Müzik: A. Ohta / H. Wakai

Platform

Japonya

2006

New Super Mario Bros.'ın ismi inanılmaz bir paradoks aslında, çünkü bu uzun zamandır çıkan ilk eski Super Mario oyunu. Eski çünkü 2D evet, fakat ondan da önemlisi hissi. Tanımlayarak anlatamayacağım bir gerçekliği var New Super Mario Bros.'ın, anlattığı şey 83'te anlatılandan farklı değil, yani oyun aynı ve sadece bu yüzden eski veya en azından nostaljik hissetmesi gerekiyor. Fakat New Super Mario Bros. DS'inizi açtıran bir güç olmasını bu hislerden hiçbirine borçlu değil, onun bu gücü tamamen ve tamamen eskimemesinden geliyor hatta. NSMB, iyi bir oyunun yaşı olmadığının en büyük kanıtı gibi duruyor kutusunun içine, zira öyle. Platform türünün en iyi örneklerinden biri olmasının sebebi de bizzat bu zaten.

B*

God of War: Chains of Olympus

God of War: Chains of Olympus

Yap: Ready At Dawn

Yay: Sony Computer Entertainment

Tasarım: Ru Weerasuriya

Yaz: Cory Barlog

Müz: Gerard Marino

Aksiyon

ABD

PSP

Xbox 360

God of War serisi hakkında söylenebilecek -kötü- fazla şey yok gerçekten, PlayStation 2'nin müthiş kataloğuna müthiş bir kapanıştı ilk iki oyunu. Üçüncüsünün PlayStation 3'ü tam manasıyla açabileceği günlerde yan sanayi bir oyununun (yan sanayi diyorum zira Chains of Olympus'u yapan firma ilk iki oyunu yapan firma değil) PSP'yi "açması" mümkün mü? Evet. Çok mümkün. PSP'nin fazla özel ve arzulanacak seviyede olmayan oyun katalogunun tartışmasız en nadide parçası Chains of Olympus, akıcı oynanışı ve akıl almaz grafikleriyle PSP'yi "iyi ki aldım ya" dedirtebiliyor size. Bir şeylere vurmak isteyen her oyuncunun sevebileceği bir oyun olduğu için, veya daha doğrusu, şahane bir oyun olduğu için dedirtiyor üstelik bunu. Hakkı da var hani.

B**

Elite Beat Agents

Elite Beat Agents

Yap: iNiS

Yay: Nintendo

Tasarım: Keiichi Yano

Yaz: Kishiko Miyagi

Müz: Lisanslı

Ritm Oyunu

Japonya

Nintendo DS

2006

Elimde 250 dolar, harcayacak başka hiçbir yerim olmadığından gamestop'un sitesinde fiyat karşılaştırıyorum. Bir el konsolu alacağım, orası kesin, fakat hangisi olmalı ki? DS? PSP? PSP Slim? DS Lite? PSP 3000? Uzun süre düşündükten sonra harçlığımın geldiği gün gidip bir orijinal DS bir de orijinal PSP alıyorum, iki versiyonun da bir üst modellerinin önerdiklerinden fedakarlık yapmak koyuyor, fakat oyunsuz konsol olmaz, iki konsolun yanına da oyun almam lazım. PSP oyunum zaten önceden hazır, bir DS oyunu bulmam lazım... Pokemon kesin, başka? Elite Beat Agents mesela? Alıyorum oyunu, kartı DS'ime takıyorum ve... suratımdan bir gülümseme geçiyor, evet, iyi ki DS de almışım, PSP'de. Müthiş bir tasarım, müthiş bir mekanik, diğer her oynanış türünü sıkıcı gösterecek kadar harika bir oynanış. Wii'nin ilk saatlerindeki etkiyi saatlerce koruyor Elite Beat Agents, diğer oyunları oynamak eski moda görünüyor gözünüze. Müthiş.

A*

FIFA 08

FIFA 08

Yap: EA Canada

Yay: EA Sports

Tasarım: Joe Booth / Kaz Makita

Yaz: -

Müz: Lisanslı

Spor (Futbol)

Kanada

Xbox 360

2007

Bilgisayarımın Fifa 09'u kaldırmamasının üzerine giriştiğim PES 2009 bana arzuladığım tatmini verememiş, ben de bunun üzerine arayışlara girmiş, bunu da buradan söylemiştim. Skate 2'yi sattığım için elime geçen parayla ne yapacağımı düşünürken aklımdan tam olarak bu geçmişti işte, bu yüzden de hemen Fifa 08'e yöneldim. 09'a paramın yetmeyeceğini biliyordum ve bunun üstüne bir de 08'i iki senedir denemek istediğim gerçeği binmişti. İki senelik beklenti, son umut olarak sarılmanın bunu arttırması derken... ay aman boş verin tüm bu artı gerilimi falan, her bir beklentimi karşıladı Fifa 08. PC'deki Fifa'ların tümünden daha gerçekçi bir oynanış, harika bir multiplayer, süper modlar, harika arayüz. Bana "iyi ki almışım lan seni" dedirten (evet oyunlarla konuşurum ben) fazla oyun olmamıştı son zamanlarda, Fifa 08 onlardan biri oldu, iyi de oldu.

A

Spider-Man: Friend or Foe

Spider-Man: Friend or Foe

Yap: Next Level Games

Yay: Activision

Tasarım: Brandon Gill / Jeff King

Yaz: Brian Reed

Müz: James L. Venable

Beat 'Em Up

Kanada

Xbox 360

2007

Artık ne kadar süredir içimde birikiyordu bilmiyorum fakat geçtiğimiz günlerden birinde sanki senelerdir oradaymış gibi gelen Manhattan'da ağ ata ata dolaşma isteğim patlamıştı. Ben de bu isteği doyurmak adına Blockbuster'a gidip henüz denemediğim iki Spider-Man oyunundan birini aldım, diğerinin kötü olduğunu biliyordum. Beni Spider-Man oyunlarının hepsinin açık uçlu olduğunu düşünmeye ne itti bilmiyorum fakat sırf o düşünce yüzünden Friend or Foe ilk bakışta beni hayal kırıklığına uğrattı. Açık uçlu bir dünya olmadığı gibi ağ atarak dolaşma da yoktu zira. Friend or Foe, benim aksime kiraladığı oyun hakkında biraz bilgi edinmek isteyen herkesin bildiği gibi bir beat 'em up oyunuydu, Marvel Ultimate Alliance ve X-Men Legends'ın rol yapma kısımları budanmış versiyonuydu hatta. Fakat bu oyunu her ne kadar olağanüstü olamayacağı bir kategoriye soksa da onu kötü yapmıyor. Friend or Foe pek yanlış yapmadan düzgün bir beat 'em up olmayı başarmış ve her ne kadar aklınızı başınızdan alacak kadar sarsıcı/çarpıcı/tokatlayıcı falan olmasa da oynanabilecek seviyede bir oyun.

C***

Pro Evolution Soccer 2009

Pro Evolution Soccer 2009

Yap: Konami (Metal Gear, Silent Hill)

Yay: Konami

Tasarım: Shingo "Seabass" Takatsuka

Yaz: -

Müz: Lisanslı

Spor

Japonya

PC

2008

PES serisiyle pek içli dışlı değilim, PES 2009'a da normalde hiç bakmazdım. Fakat ona fakirhane adını takmam için beni zorlayacak kadar gariban laptopum FIFA 09'ı kaldırmayınca bir futbol oyununa sarılmak zorundaydım. Bu arzunun üzerine Become A Legend modunun etkisi de binince PES 2009'un muhabbeti nasılmış gidip bir görmek istedim. Gördüklerimden hiç memnun değilim, Become A Legend modu atmosferik açıdan harcanmış potansiyel kokuyor buram buram. Yapılabilecek birçok şey yapılamamış ve üstümüze fırlatılan mod gayet sıkıcı ve sıradan. Karakter yaratım süreci hoş fakat bir şekilde yarattığınız her beyaz karakter Beckham'a benziyor, bu bilinç altından gelen bir dürtü mü anlayamadım. Oyunun yapay zekası düşük seviyelerde korkutucu derecede aptal, ve bu çok daha iyi ayarlanabilirdi, zira düşük zorluk seviyesinde oynayan biri bile bir kalecinin karambolden yeni çıkmış ceza alanında aldığı topu iki metre ilerisine atmak yerine sahanın öteki ucuna dikeceğini bilir, ama belli ki PES 2009'un amatör seviyesi kalecileri bunu bilmiyor. Fakat çok da önemli değil, oyun bu koşullarda bile Become A Legend'ın vaatleriyle oynanabilir olurdu, BAL'ın yedekte oturduğunuz saniyeler boyunca maçı size izlettirmesi ve kadroya giremediğiniz zaman size antrenman maçları oynatması gibi detaylar işin içinde olmasaydı. Tüm bunlardan zaten anlamışsınızdır fakat PES 2009'u gayet vasat ve sıradan buldum ben, notunu da haliyle ona göre vermek istiyorum.

D***

Lost Odyssey

Lost Odyssey

Yap: Mistwalker (Blue Dragon)

Yay: Microsoft Game Studios (Fable I-II, Age of Empires I-III)

Tasarım: Daisuke Fukugawa

Yaz: Hironobu Sakaguchi (Final Fantasy)

Müz: Nobuo Uematsu (Final Fantasy, Super Smash Bros. Brawl)

J-RYO

Japonya

Xbox 360

2007-2008

Tüm Oyungezer dergisine "Senenin RYO'su ve oyunu Fable 2'dir be!" diye diretiyordum Ekim'den beri, seçimlerinden, dünyasından, Albion'undan bahsediyordum sürekli. Serpil ablayla da bunu konuşurken orada olan Ali girdi söze, "Abi Lost Odyssey oynadın mı?" dedi. Daha başındaydım fakat "Evet," dedim, "evet oynuyorum şimdi. Fable 2'den daha iyi olacak gibi gözükmüyor." Pis pis gülümsedi mi bilmiyorum, fakat söylediği şey aklımda her zaman pis pis bir gülümsemeyle söylenmiş gibi kalacak. "Thousand-year Dreams'e gel" dedi çünkü, "sonra da tekrar konuşalım.". Ne alakası var dedim, Fable 2 ayrı Lost Odyssey apayrıydı benim gözümde. Ali bir şey demedi, "Bekle sen"'den başka. Meraklanıp oynamaya devam ettim ben de Lost Odyssey'i.

Ben çok fazla ağlayan biri değilim, hiç olmadım. Son beş sene içerisinde sadece babaannem vefat ettiğinde ağlamıştım. Üç senedir hiç ağlamamıştım yani, üç koca senedir, Hanna's Departure'a, Kaim'in bin yıllık rüyalarının ilkine kadar. Öyle anlatmıştı ki bana Lost Odyssey Kaim'in rüyalarını, nefesle, ruhla, kusursuzlukla karışık bir duygu, sonunda ağlayan bir adam, koskoca, cüsseli, elinde 360 kolu, çocuk gibi, Hanna gibi ağlayan bir adam. Bir sinematik değildi Hanna's Departure, bir ara sahne, veya herhangi bir tür video değildi. Hanna's Departure bir kitaptı, ya da çok büyük bir kitaptan alınan bir sahneydi daha doğrusu. Lost Odyssey'in ara sahneleri de var, yanlış anlamayın, fakat onlar değil bana bunları yazdıran, benim bunları yazarken bile ağlamama sebep olan. Rüyalar. Basitçe, bir resmin önüne, değişik hızlarda ve şekillerde akan yazılar. Yazılarda anlatılanlar, anlatım biçimleri, asla tekrar hissi vermeyen kelimeler, anlamlar, duygular. Her şey kusursuz Kaim'in rüyalarında, anlatım yönünden. Kelimelerin sırası, cümle seçimi, müziğin ahengi, kokusu, her şey yerli yerinde, her şey doğru. Yanağınızdan akan her şey ilahi geliyor Lost Odyssey'in ruhu söz konusu olduğunda çünkü Kaim'in rüyaları en iyi kitap kadar ulaşmaya değer, Kaim'in oyunu ise o ulaşma çabasında sizi sıkmayacak kadar akıcı.

Yanlış anlamayın, Fable 2 benim için hala 2008'in oyunu... Ama bunun tek sebebi Lost Odyssey'i yeterince oynamamış olmam. Evet, biliyorum, oyunu "inceleyeceğini" iddia eden biri için doğru hiçbir şeyden bahsetmedim, ne oynanışından, ne başka bir şeyinden. Bahsetmek istemedim, herhangi bir oyun için de gerekmediği takdirde bahsedeceğimden şüpheliyim. Sadece anlatmak istedim ben, her zaman istediğim gibi.

A**